تو یعنی فصل پاک پونه بودن

تو یعنی چتری از آسایش گل را

به روی قلب بارانی گشودن

مادرم این جملات رو ۶ سال پیش روی یکی از طرحام نوشتم و روز مادر بهت دادم اون روز خیلی خوشحال شدی اون روز واسم خیلی دعا کردی باورم نمی شد اون روز من فقط یک قاب کوچیک به تو دادم  نمی دونم شاید اصلا خوشت نیومد

توان اون موقع من در همین حد بود ولی انصاف تو خیلی بیشتر

همیشه احساست را   قلبت را و وجودت را می پرستم

ماردم خیلی دوست دارم

کاش روزی بتونم احساس عمیقت رو برای همیشه و برای تمام زندگی داشته باشم

آرزو می کنم همیشه لبخند به دلت و لبت بمونه

و آرزو می کنم همیشه و همیشه قلبت سرشار از عشق و مهر باشه

و هیچ وقت دلت ازم نگیره و هیچ وقت ازم دلخور نشی

دوستت دارم مادر گلم

محاله دیگه چیزی رو باور کنم

البته توی این چند سال هم خوب  دروغ ها شنیدم خیلی نامردی ها حق کشی ها بی عدالتی ها خفقان ها و ............ وباور کنم یا نکنم زیاد فرقی نداره  احساس می کنم باید دروغ گو شوم یا صبر کنم

زمان تمامی مشکلات رو حل می کنه ولی درد های آدم رو هم بزرگ می کنه

هر چی بیتشر از عمرم می گذره احساس می کنم دردام فکرام علائقم بیشتر شده و شبیه یک غصه و یا عقده دارم نفس می کشم

خدایا کاری کن تمام خرد شدن علائقم و باور هام باعث نشه کسی رو به خاطر این ها اذیت کنم

خدایا کاری کن زود تر از آنکه بپوسم حرفی برایت داشته باشم

فعلا خیلی دلم گرفته

روزگار خوش و خرم

:

می دانم که انسان هم به درد هم که شده خو می گیرد و عادت می کند اما من فعلا تا جوانم و بی فکر و بی تجربه سعی می کنم عادت نکنم

محل اخذ رای گیری مردمی

جالبه کسی که ادعا می کرد تبلیغی نمی کنه چون از پول بیت المال هست

امروز پای صندوق بهم پیشنهاد ۵۰ هزار تومان ناقابل رو دادن نه به من به خیلی های دیگه وقتی بهش گفتم من اعتقادم رو نمی فروشم آتیش گرفت و

نمی دونم اسم این ۵۰ تومان رو چی بزارم رشوه یا نه تبلیغ هر کدام اصلا این موقع معنی نداشت باز هم من یک طرفه قضاوت می کنم

اگه کارشون قانونی بود و درست که من این جوری بهم نمی ریختم

جالبه وقتی بهش گفتم وایسا تا به ناظر جلسه بگم نمی دونم چه جور ناپدید شد

 و دوباره سر و کله اش پیدا شد می گفت من از کسی نمی ترسم وگرنه  جنگ نمی رفتم که از آدمایی چون تو دفاع کنم که حالا خائن به این نظام باشین

جالبه رای دادن به اعتقادات خودم خیانته اما رشوه و تهدید خیانت نیست

جالبه فحاشی به ناموس این ملت اصلا خیانت نیست

دیگه امروز مطمئن شدم من یک طرفه به قاضی نرفتم و حق دارم از این دولت با عدالتاش بیزار باشم

این روز ها خیلی ذهنم درگیره و عصبی و ناراحت از اینکه واقعا ضعیفم در مقابل آدمایی که حیف اسم آدم که روشون گذاشت حتی ارزش گفتن حیوون رو هم ندارن

همه چیز اطرافم خیلی جالبه صحنه هایی که آدم روتکون می ده نمی دونم شاید من یکی خیلی پرتم

دیورز داشتم از امتحان بر می گشتم مثل آدم بیچاره ها از خیابون همیشگی رد شدم که تاکسی بگیرم فوق العاده خسته بودم و حوصله نداشتم توی این آشوب شهر پیاده برگردم خونه و داشتم پیام می دادم در جواب دوستام که طرفدارای پرچم دار موتوری .............طرفدارایی که دم از انسانیت می زنن کسایی که اصلا دروغ نگفتن که خودشون رو بالا بکشن کسایی که طرف داری کسی رو می کنند که معتقدا یه بچه مسلمونه و حقشون رو با تهمت نگیم با شجاعت داره می گیره و چنان فحاشی و کلمات رکیکی رو نثار منه بیچاره کردند که خودم از انسانیت خودم خجالت کشیدم نمی دونم چه جور به خودشون اجازه می دن به خاطر اعتقادشون ..........نمی دونم شاید دارم یک طرفه قضاوت می کنم اما واقعا سخته باور کرد چیزهایی رو که این روزها من با پوست خودم درک کردم

جالب تر اینکه این طرفدارای عزیز با چماق و سنگ ایده و عقایدشون رو به رخ بقیه می کشیدند جالب بود همه می گفتن طرفدارای جناب موسوی سوسول تشریف دارن اما به خدا سوسول بودن می ارزه به بی شعور بودن نمی دونم فحش های اینا رو باور نکنم یا سنگ و چماغایی که به طرف همه کاش فقط طرفدارای حزب مخالف پرت می کردند . واقعا زشته واسه ما ادما که انقدر بی جنبه باشیم .

دلم اساسی گرفته وقتی می بینم انقدر واسه هم ارزش قائلیم اینهمه همدیگرو دوست داریم واقعا زیر این همه بارعلائق  دارم له می شم

بد تر اینکه این روزها موقع برگشتن خونه همش توی دلم آشوب بود تمام این هفته مسیر 10 دقیقه ای رو یک ساعت تا دو ساعت تو راه بودم کاش فقط همین بود دیر می رسیدم خونه کاش فقط طولانی بودن راه بود و از دست دادن زمان

وقتی می بینی ادما به جون هم می افتن نمی دونم شما چه حالی می شین اما من دلم می گیره نه واسه اینکه خریت دو نفر دلسوزی داشته باشه واسه اینکه می بینم واسه چیزایی می جنگند و به جون هم افتادن که خودشون هم باور ندارن یکیشون نمی تونه بیاد و بگه دلیلش چیه واسه نظر خودشون هم ارزش قائل نیستن اکثرشون نمی دونستن واسه چی طرفدار یک حزب هستن و خیلی چیزای دیگه

این روزها ایرانی ها رو با تمام مهرورزی هاشون دیدم

خیلی چیز ها رو دیدم و خیلی چیز ها رو شنیدم که کاش این ها همش یه خواب بود

شب و روزهای زیبایی داشته باشین

کاش بی دلیل و بی بهانه می شد زندگی را دوست نداشت

............

....

.

خوندن پیامای مزاحمم که نوشته بود انقدر توی دانشگاه و خیابون نخند واسم جالب بود باعث شد بفهمم چقدر خنده های زورکیم بعضیا رو عصبانی می کنه و بعضی ها خوششون نمی آد

امروز همه رو دوست داشتم یعنی سعی کردم این جوری باشم کم و بیش همه واسم قابل احترام بودن اما نمی دونم شاید اونا هم زورکی بود

فردا خیلی کار دارم الانم خیلی خسته ام چون فقط نیم ساعته که رسیدم خونه و نخوابیدن هام باعث شده چشام وحشتناک درد بگیره و الانم از حفظ دارم کلید ها رو فشار می دم .

خدایا خیلی دوست دارم تنهام نزار هنوزم دلم شور می زنه ولی نه مثل چند شبه پیش .

این روز ها هر جا می ریم همه دارن می زنن توی سرو کله ی هم و از سیاست حرف می زنن انگار 100 ساله که توی سیاست دست داشتن و هیچ کس هم نمی تونه کسی رو قانع کنه جالبه افکارشون و طرز پوشش ها هم نشون می ده کی می خواد چی بگه .

الان وسوسه شدم یه کاری انجام بدم خدا کنه بخیر بگذره

در اتاقی چون کاغذ

آهسته می چیدم

واژه ها را از آلودگی زندگی !

تفکرم

فانوس بود

و صدایم گم

تنها دو پا بر زمین بود و آسمان که تماشایش

چون شب به سیاهی می زد !

شاید باید مثله عقربه های ساعت

بی آرزو بود در خیاله وقت

شاید باید فقط چرخید !

بعد از این چند شب دلشوره های مزخرف خیلی حالم بهتره الان

امشب لکچر داشتم واااااااااااااااااای خیلی جالب بود همه گوش می دادن و همه سوال می پرسیدن برام خیلی عجیب بود همه سراپا گوش بودن و وقتی نگاشون می کردم که انقدر با ولع گوش می دن و نگام می کنن لرز گرفته بودم هنگ کرده بود مخم  ارور می داد نمی دونم چه جور اون نیم ساعت گذشت ولی احساس رضایت همه خوشحالم کرد با اینکه می گفتم خیلی اضطراب داشتم و صدام می لرزید همه معتقد بودن خیلی آروم بودم نمی دونم خدا کنه واقعا حس نکرد ه باشن لرزم رو

خدایا دوست دارم که امشب حالم خیلی بهتره نه بابت کانون و این حرفا واسه اینکه امروز حالم بهتر بود

واسه اینکه حس کردم پیشمی و تنها نیستم

نمی دونم

فکر می کنم دیگه به هیچی اعتقادی ندارم

فکر می کنم قبل از سنم پیر شدم حس می کنم عمرم کف دستمه و شاید کاری پیش نبرده خیلی زود دارم به انتها می رسم

بياد آور روشنی چشمان آسمان را

دو چشمی که برای آواره بودنت گريسته است.

پس کی شکوفه می دهی؟!

جرات رويش در بيابان

سعی تمام جنگل ها را به سخره می گيرد!

من چرا بی بال میسوزم؟